Estás en: > Principal > II Congreso "Nacer en Casa" > Ponencias > Àngels Flor, "Voy a nacer... ¡qué aventura!..."

II Congreso Nacer en Casa

Programa

Voy a nacer... ¡que aventura!... como me van a recibir...

Ponentes

 

Comadrona y miembro de “Nacer en casa” (España)

 

Hola, soy Nami, y os intentaré poner al corriente. Hoy es el día de mi nacimiento, hace horas que mi madre ha empezado nuestro parto y por algún motivo que yo no llego a comprender debemos dejar nuestra casa y continuar el parto en el hospital. Yo me siento bien y siento que mi madre también está bien.

En casa, hoy hay más gente que de costumbre, papá y mamá se sonríen y se miran más que otros días, papá toca más la barriga de mamá y susurra mi nombre Nami... Nami. Como os decía hoy hay más gente que de costumbre en casa pero el ambiente es muy tranquilo y parece que nadie tenga nada que hacer, se mueven sin hacer demasiado ruido, con sigilo, como si fueran a despertar a alguien... pero si aquí nadie duerme!

Hoy voy a nacer, mamá y yo nos hemos puesto en marcha y papá nos intenta seguir como puede... AH! ya sé quienes son, ahora reconozco sus voces, son las dos comadronas con las que hemos compartido tantas cosas durante el embarazo!!! Ellas saben como les gustaría a papá y mamá que yo naciera y nos van a acompañar. De vez en cuando oigo mi propio corazón, parece ser que es muy importante que mi corazón suene bien y más que eso demostrar a los demás que está bien, yo ya sé que estoy bien pero casi me estoy acostumbrando, no sé si podré pasar sin él, sin oírlo.

Mamá sabe que puede parir sola porque es algo muy natural y que la fuerza y las ganas están dentro de ella, se ha compinchado conmigo durante todo el embarazo para este affair, pero a su lado quiere a nuestras amigas las comadronas por su «profesionalidad», palabra de moda, la oigo mucho últimamente. Sabe que ellas valorarán y asistirán mi nacimiento sin quitar protagonismo a ninguno de los cuatro y digo cuatro porque está por aquí mi hermano mayor... y digo mayor porque es lo que dicen, pero en realidad aún teta de mamá, así que lo he tenido encima unas cuantas veces mientras me iban gestando. Qué ganas tengo de verles la cara! Yo ya he ido dando unas buenas patadas a través de mamá mientras mi hermano mamaba para que supiera que estoy.

Uy que calorcito!, mamá se ha metido en la bañera calentita, nos relajamos los dos. Oigo otra voz algo más amortiguada. Ah, es la mejor amiga de mamá y tiene el "privilegio" de estar en mi nacimiento... bueno, esto de invitada es una manera de hablar, porque nada más llegar le han encomendado preparar una infusión de salvia, calentar toallas, comprobar que están todos los ingredientes para la comida de mi nacimiento y ocuparse de mi hermano... si sigue así, su privilegio de asistir a mi nacimiento se va a ir al traste.

Además de haber estado en la bañera dos veces, ya hemos estado en la habitación estirados en la cama intentando descansar entre cada movimiento, en el water y digo water y no lavabo porque creo que lo importante es que haya un water, creo que es una postura muy cómoda, bueno a mi no me molesta, en realidad ya es casi una costumbre, lo que pasa que tanto rato no es lo mismo estar sentado que mirando boca abajo, ya me entendéis... Aquí en el lavabo ha sido donde he empezado a relacionar sonidos que emite mamá con cada achuche que me da y lo que si tiene relación es la fuerza del achuche y la fuerza del sonido... "me parece que esto ya no hay quien lo pare" - lo he oído decir a alguien- «que pronto vamos a ver a Nami...»

Impresiona oírlo desde dentro, parece que juegue a esconderme, pero no, yo siempre he estado allí.

Nunca había visto a papá así, tan amable con mamá y conmigo, bueno, me refiero fuera de la habitación y sin estar a solas; a mí me reconforta y creo que a mami también. Qué ganas tengo de verles y de que me cojan como lo hacen entre ellos tantas veces! Han puesto un poco de «su música», la que los tres conocemos... cuánto les quiero! Y que bien lo hemos pasado los tres juntos con nuestros juegos; papá escuchándome con su orejota que parece ser que por ser más grande no se oye mejor; yo cuando pone su oreja en la barriga de mamá le doy una patada para que no se piense que estoy durmiendo y no le siento.

Uy! Os he hablado poco de las comadronas pero es que hay poco de que hablar porque van con tanto sigilo que ni yo puedo oír lo que de vez en cuando dicen a mamá, algún aliento, alguna sugerencia, de todo habrá...

¡Hola soy Nami! Y hoy es el día de mi nacimiento... y decididamente nos vamos al hospital. Allí no podemos ir todos. Mi hermano mayor y la amiga de mamá de momento se quedan en casa, tendré que aplazar verles, y las comadronas, las dejaran estar?

A mí me gustaría que me acompañaran. Pero... me pasará lo mismo con papá y mamá!., es posible que no pueda estar con ellos desde el primer momento!. Noto a mamá triste, sabe que la decisión de ir al hospital es la que hay que tomar en este momento pero se culpa y se siente frustrada de no poder celebrar mi nacimiento en casa; sabe que la van a ayudar pero no sabe a que precio, es muy poquita la ayuda que necesita -eso le han dicho- y tiene miedo de dejar de sentir que es nuestro parto, el momento quizás más importante de nuestras vidas, donde sabe que tocará fondo y está preparada para ello, bien acompañada, con mucho respeto, en silencio o con sus lamentos, en un ambiente íntimo, con los que elige, con buenas caras, con paciencia, sin prisas, a nuestro ritmo... a nuestro ritmo, es tu cuerpo, es mi cuerpo... y tiene miedo de perder todo eso en el hospital, sabe que allí tratan enfermos y están muy preparados para hacerlo, conocen todos los «por si...» y con tanto «por si... » no se puede vivir el momento, nuestro momento, el que llevamos tanto tiempo preparando, adornando, imaginando... 

SUBIR

 

Ponencias

Principal

Enlaces interesantes
Dónde estamos
Nuestros Servicios
Contacta con nosotras
Mapa Web
Webmaster
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

CASA DE NAIXEMENTS MIGJORN, SCCL - Centre autoritzat per a la assistència al part natural i domiciliari pel Departament de Salut de la Generalitat, inscrit en el Registre de Centres, Serveis i Establiments Sanitaris amb el nº E08682473

CASA DE NAIXEMENTS MIGJORN, SCCL - Centro autorizado para la asistencia al parto natural y domiciliario por el Departament de Salut de la Generalitat de Catalunya, inscrito en el Registro de Centros, Servicios y Establecimientos Sanitarios con el nº E08682473